به سراغ من اگر می ایید

پشت هیچستانم

پشت هیچستان جایی است

پشت هیچستان رگ های هوا پر قاصد هایی است

که خبر می ارند از گل واژه شده ی دورترین بوته خاک

روی شن ها هم نقش سم اسبان سواران ظریفی است که صبح

به سر تپه ی معراج شقایق رفتند.

............

ادم اینجا تنهاست

و در این تنهایی سایه ی نارونی تا ابدیت جاریست .


 

نوشته شده توسط آرزو مهرابی در پنجشنبه بیست و پنجم بهمن 1386 ساعت 6:25 موضوع | لینک ثابت